Gupta Amygdala Retraining 8 september 2013 - 8 maart 2014

"Denk nu aan de datum precies 6 maanden vanaf nu. Schrijf deze datum op een groot stuk papier en plak dit aan de muur. Spreek met jezelf af dat je doorgaat met de technieken tot deze datum, ongeacht wat er gebeurt. Het zal je een goed gevoel geven als je kunt zeggen dat je het die 6 maanden alles gegeven hebt. Als het niet heeft gewerkt dan is dat jammer. In dat geval stuur je het programma terug en krijg je je geld terug. Als het wel heeft gewerkt, dan ben je beter en kun je gaan genieten van je leven."

Stel je voor: op een dag val je van een ladder en breekt je been. Je verrekt van de pijn natuurlijk en je meldt je ziek op je werk. Je maakt een afspraak met de huisarts, die voorstelt om even bloed prikken. De resultaten van je bloed blijken helemaal oké, dus vertelt de huisarts dat je klachten waarschijnlijk psychisch zijn. Je krijgt een doorverwijzing naar een psycholoog. Natuurlijk voel je aan alle kanten dat dit nergens op slaat. Vervolgens krijg je een oproep van de bedrijfsarts. Die constateert dat je klachten psychisch zijn. Ja maar... begin je, voor die val was er niets aan de hand. Ik voel me psychisch prima, maar ik heb zo'n pijn aan mijn been. Bovendien staat mijn linkerbeen ook in een rare hoek. Tja, niemand heeft twee exact dezelfde benen he? Daar moet u mee leren leven. Na verloop van tijd krijg je een oproep van het UWV die weet te vertellen dat pijn subjectief is en dat je zolang je niet op je benen hoeft te staan prima kunt werken. Wanneer de klachten toe nemen verklaart men dat door het feit dat 'als men langdurig thuis zit, psychische klachten altijd toenemen.'

Natuurlijk kan dit niet in Nederland als je een gebroken been hebt. Patiënten zullen zelf constateren dat ze een gebroken been hebben, (huis)artsen zullen de symptomen herkennen en de juiste diagnose stellen. Bovendien zou een gebroken been, ook al wordt deze niet behandeld vroeg of laat vanzelf helen. Dit is niet het geval bij ME/CVS. Wat als je zelf geen idee hebt waar de symptomen vandaan komen en de artsen nemen het niet serieus?? Bovenstaand voorbeeld is de realiteit waar ME/CVS patiënten mee moeten leven. Er is geen verklaring, geen behandeling, geen erkenning en geen begrip.

Deze week 5 jaar geleden kreeg ik een griepje waarvan ik niet herstelde. Sterker nog het werd van kwaad tot erger. Diagnose: burn-out. Omdat ik al vanaf 2001 ernstige vermoeidheidsklachten had, besloot ik nu ook maar eens tot de bodem te gaan en uit te zoeken wat er nu echt aan de hand was. Ik liet me onderzoeken bij het ME/CVS centrum in Amsterdam, oa. door middel van een heel uitgebreid bloedonderzoek. Ik kreeg de diagnose ME/CVS, dat bleek ik in 2001 te hebben ontwikkeld na het virus cytomegalie (CMV, een virus vergelijkbaar met ziekte van Pfeiffer, maar veel minder bekend). Die diagnose verklaarde een hoop voor mezelf, maar in de praktijk heb je er weinig aan.  Er is nog geen echte behandeling voor en in de ogen van velen is het nog steeds een psychische aandoening en bovendien wordt vermoeidheid als iets subjectiefs gezien, waarbij ik wil opmerken dat wanneer een ME/CVS patiënt het heeft over vermoeidheid dat dit van een soort is die een gezond mens niet kent: langdurig, slopend en uitputtend.


Een jaar later kwam daar de diagnose DSPS bij, een slaapstoornis die ik waarschijnlijk al vanaf mijn 17e heb. Ik kreeg melatonine en werd doorverwezen naar een Chinees Geneeskundige. Ik werd behandeld door een neuroloog en een verpleegkundige van de ME-poli. Wat een topmens, ervaringsdeskundige, genezen van ME/CVS die mij op het hart drukte: Laat je niet wijsmaken dat dit tussen je oren zit!!  
Ik heb niet stilgezeten de afgelopen 5 jaar. Het eerste jaar kon ik helemaal niets en kwam ik amper mijn huis, laat staan mijn woonplaats uit. Maar na het bezoek en de behandeling van ME-poli Ede, waar ik voor de slaapstoornis behandeld werd, ging mijn gezondheid fiks vooruit. Als het kon deed ik vrijwilligerswerk in het ziekenhuis, schreef blogs, vertaalde artikelen voor internet. Met behulp van het UWV kon ik bijscholen en zette mijn eigen praktijk op. Daarnaast werkte ik aan mijn gezondheid: ik bleef zoeken naar een oorzaak, een geneeswijze. Op een gegeven moment is daar ook de rek wel een beetje uit en kwam ik in een fase van acceptatie dat de situatie was zoals ie was.  

Totdat ik vorig jaar bij toeval via Facebook een jongen sprak over CVS. Hij had dat ook gehad. Gehad???? Hij wees mij op de Gupta Amygdala ReTraining. Een methode ontwikkeld door een man in Londen, die de ziekte zelf heeft overwonnen en inmiddels 10 jaar een kliniek runt die vele mensen behandelt en geneest. Na even googlen bleken de resultaten van deze training aanzienlijk. 80% van de patiënten geneest volledig!!
De eerste drie sessies waren gratis te downloaden, waaronder zijn uitleg over wat CVS is, hoe het ontstaat, waarom het niet weggaat als je rust neemt, waarom je tijdens een feestje even het gevoel kan hebben dat je weer helemaal gezond bent, etc. etc. WOW! Dit was het! Dit verklaarde niet alleen de vermoeidheid maar zoveel meer. Na 12 jaar zoeken vond ik antwoord op mijn vragen -zelfs vragen waarvan ik mezelf niet eens realiseerde dat ik ze had-. En zie je nou wel: het is niet psychisch, maar een neurologische aandoening!! De symptomen zijn echt. Dat op zich was al een waanzinnig cadeau, maar dan ook nog het idee dat ik weer helemaal zou kunnen herstellen! Die hoop had ik al opgegeven. Al zou mijn gezondheid met 50% verbeteren, dan was dat al meer dan de moeite waard. Ik besloot het programma te bestellen en mij een half jaar 100% in te zetten. 8 september ging ik aan de slag. Natuurlijk overlegde ik even met de huisarts, ook zo'n fijn mens: "Wat fantastisch dat je dit heb gevonden. Je doet het al zo geweldig. Ga ervoor!! En kom over een half jaar bij me terug om te laten weten hoe het gaat."

Vandaag is het 8 maart en ik heb het programma de afgelopen 6 maanden met enthousiasme en toewijding gevolgd. Het programma is intensief (ben er toch wel 2 uur per dag aan kwijt), maar superinteressant. Het heeft me erg veel inzichten geboden en gedurende het afgelopen half jaar merk ik ook verbeteringen in mijn  energieniveau. Ik pak taken makkelijker op en als ik een dagje wegga dan houd ik het langer vol en heb ik minder tijd nodig om te herstellen. Na 13 jaar weet ik eindelijk wat ik heb, hoe dat is ontstaan, waarom de symptomen 5 jaar geleden verergerden en hoe ik er weer van kan herstellen.
Ik denk dat alleen de mensen die heel dicht bij mij staan en mij de afgelopen 5 jaar van dichtbij hebben meegemaakt een beetje in kunnen schatten wat de ziekte met me heeft gedaan, welke strijd ik heb moeten leveren en wat deze training voor mij betekent. Ben ik nu helemaal hersteld? Nee nog niet! Maar er ligt een fikse bodem en ik heb de tools in handen voor de toekomst. Dus ik ga nog door met de dvd's herhalen en de technieken toepassen, maar ik heb er het volle vertrouwen in dat ik er wel ga komen!

Bovenstaand blog schreef ik in de week vóór 8 maart. Een week van terugblikken en bezinnen: wat heeft de Gupta Amygdala Retraining mij gebracht? Je kunt het zien als een soort samenvatting van de afgelopen 5 jaar. Meer specifieke informatie vind je in de voorgaande blogs. Er valt nog veel meer te schrijven en te vertellen over het Gupta-proces, wordt vervolgd dus!

De Gupta Amygdala Retraining

Zoals ik in mijn vorig blog omschreef hoorde ik over de methode van Ashok Gupta: de Gupta Amygdala Retraing. Mijn interesse was gewekt. Wat houdt deze training in? Wat kan het voor mij doen? Als ik eerlijk ben dan was ik eigenlijk al in het stadium van acceptatie dat ik heb wat ik heb en daar het beste van te maken. Het idee van volledig herstel lag al ver achter me, ik had van alles geprobeerd en na het bezoek aan de slaapkliniek ging het een stuk beter me. Maar echt weer 100% herstellen...? Wow! Het bleek bij veel mensen al een bewezen effect te hebben gehad deze training. Ook dat is nieuw.

Dus naast aan het idee wennen dat er wellicht nog een methode is die werkt (en betaalbaar is -laten we dat ook niet vergeten) staat je nog maar een ding te doen dan: googlen. (Ik ben dol op google) Ik zal niet hele lappen tekst kopiëren, maar de links geven, zodat je zelf door kunt klikken en bij de oorspronkelijke bron terecht komt. Mijn bedoeling is niet om het verhaal opnieuw te vertellen, maar om andere patiënten de weg te wijzen naar een mogelijke oplossing en wel eentje waar ik zelf alle vertrouwen in heb.

Ik kwam op de optimistische cvs/me site terecht. Wanneer je op deze link klikt, vind je een uitstekende samenvatting van wat de training inhoudt en wat de visie van Ashok Gupta inhoudt:  http://www.cvsme.nl/amygdala-retraining-cvs-me.html

Spreek dit je aan, dan kan ik je aanbevelen om naar de website van Ashok Gupta te gaan.
www.guptaprogramme.com Wanneer je op het Nederlandse vlaggetje rechtsboven klikt, kun je sessie 1 en 2 gratis downloaden. Ik heb het zelf uitgeprint -het is een heel pakket, maar dan kun je het af en toe weg leggen en het leest prettiger vind ik persoonlijk- en ben ermee in de tuin gaan zitten, lekker in de zon. Ik kan je vertellen dat het lezen van de visie van Gupta veel met me deed. Heel veel inzicht, heel veel erkenning en begrip. Ik voel nog steeds een diepe dankbaarheid. Eindelijk begrijp ik wat er met mij aan de hand is, welke symptomen allemaal verband houden met CVS, hoe de CVS is ontstaan en nog beter: hoe ik er vanaf kan komen!

Het geeft mij antwoord op vragen die ik had. Hoe kan het nou dat ik nog steeds stress ervaar, terwijl ik geen werk meer heb en er amper eisen aan me worden gesteld? Hoe komt het dat ik steeds stressgevoeliger lijk te worden, in plaats van dat het afneemt? Hoe komt het dat ik kleine dingen als heel stressvol ervaar, maar andere dingen, die ik echt niet wil missen en als heel positief ervaar wel kan?

Na het lezen van deze 2 sessies heb ik besloten om de training te bestellen. Deze bestaat uit 12 sessies op DVD in het Engels gesproken, maar er zit een reader bij met de Nederlandse letterlijke vertaling. De Dvd's zijn rustig en Gupta legt zijn methode op een duidelijke en rustige manier uit. De sessies zijn in kleinere stukjes verdeeld, zodat je makkelijk kunt pauzeren en de sessie in delen kunt kijken. Ashok Gupta vraagt je de training een half jaar met volledige toewijding -zonder jezelf onder druk te zetten- te volgen. Hij is zo zeker van zijn methode dat hij een geen resultaat-geld terug garantie biedt.

Ik ben heel enthousiast over deze methode en het is verleidelijk om mijn vorderingen via dit blog met jullie te delen. Toch zijn er een aantal redenen voor mij om dat niet te doen:

• Ik ervaar regelmatig een tijdsdruk en de taken nemen momenteel toe, zowel voor mijn eigen praktijk als voor de Guptamethode
• In de Guptamethode wordt duidelijk vermeld dat het belangrijk is om het resultaat los te laten. Wij CVS patiënten zijn over het algemeen nogal strebertjes, maar zetten onszelf daardoor ook onder druk daarmee, wat het herstelproces belemmert. Ik vrees dat als ik mijn vooruitgang die ongetwijfeld met ups en downs zal gaan met jullie deel, dat ik daar toch meer op zal gaan focussen.
• In de training wordt afgeraden op zoek te gaan naar andere methoden voor een half jaar. Ik heb dit zelf niet zo sterk, maar ik lees van andere CVS patiënten dat die met grote regelmaat het internet afstruinen naar nieuwe onderzoeken en/of methodes. Het internet schijnt vol te staan met verhalen die je ontmoedigen en aan het twijfelen brengen. Voor mijn blog check ik regelmatig even bepaalde sites, momenteel niet handig dus.
• Tot slot: er zijn al meerdere Nederlandstalige blogs over CVS patiënten die wèl hun vorderingen met betrekking op de Guptamethode beschrijven. Even googlen en je vindt er makkelijk een.

Mijn half jaar Gupta Amygdala Retraining eindigt op 8 maart 2013. Dan kan ik overzien wat het resultaat is van deze training en dat zal ik zeker met jullie delen.

Ik hoop dat degene die dit lezen en nog niet over het Gupta-programma hadden gehoord, net zo enthousiast zijn als ik en er wat aan hebben. :)

Update Februari 2012

'Ik moet wel heel erg aan je wennen hoor!' Best een gekke opmerking van een vriendin die ik al bijna 20 jaar ken. Mijn reactie was dan ook: 'Huh, hoezo dan?' We zitten in de auto en ze brengt me even naar het station, nadat ik een middag en avond bij haar en haar gezin op bezoek ben geweest. 'Nou, zoals ik je nu zie, zo heb ik je de afgelopen 10 jaar niet meer meegemaakt.' Daar ben ik even stil van... Ben ik dan zo veranderd?

Blijkbaar! 'Voorheen kwam je ook wel naar ons toe, maar dan hield ik er meestal rekening mee dat je af kon bellen of eerder weg moest gaan omdat je energie op was. Ook moest je je veel vaker even terugtrekken'. Als ik dat zo hoor, dan resoneert dat wel ergens. Ik was dan al zo trots dat ik de treinreis naar haar kon maken, zo'n 5 kwartier-anderhalf uur. Wanneer ik daar dan arriveerde, had ik mijn energie al grotendeels verbruikt. Ik was zeg maar aanwezig, zat op de bank, dronk een kop thee en we konden een beetje bijkletsen. Ze heeft drie kinderen. Schatten, maar wel gewoon kind (lees: druk, chaotisch en veel te vertellen). Voor mij destijds een uitputtingsslag.
Die dag, begin januari 2012 was inderdaad heel anders. Ik zat niet in mijn coconnetje van vermoeidheid en watten, en was niet alleen aanwezig, maar ik kon ook deelnemen: alsof ik nu aan het voetballen was, in plaats van op de reservebank te zitten en toeschouwer te zijn. (waar ik de afgelopen jaren ook best wel van kon genieten hoor!). Nu kon ik ondanks de reis met het openbaar vervoer ook nog een uur in het bos wandelen en met de kids alle bomen determineren en paddenstoelen bekijken, maar ook vol enthousiasme meedoen aan een kaartspelletje voor het eten en verschillende danswedstrijdjes op de Wii na de maaltijd. De energie leek onuitputbaar. De drukte van de kinderen leek vooral langs me heen te glijden in plaats van keihard binnen te komen. Niet was ik nu alleen veel actiever en kon ik veel langer blijven, na de treinreis terug, kwam ik niet volledig uitgeput thuis. Oke, de dag daarna heb ik het rustig aan gedaan, maar toch... de reactie van mijn vriendin, maakte wel even heel duidelijk dat ik herstellende ben. Een fantastische opsteker voor me! : )

De vorige update was van oktober 2011. Van de Chinees geneeskundige kreeg ik kruiden tegen bloedleegte, met de prachtige naam 'Wu chi bai feng wan'. Uit mijn pols- en tongdiagnose bleek dat mijn conditie redelijk was, beter dan ze had verwacht. Alleen de lever had een oppepper nodig. De kruiden zijn prijzig, maar klaarblijkelijk slaan ze goed aan. Waar ik zelf nog wat teleurgesteld over was, is dat ik niet meer in gewicht ben aangekomen, sinds ik de kuur tegen schimmels heb gedaan. Wanneer mijn darmflora zou verbeteren, zou ik de stoffen uit mijn voeding beter opnemen en vanzelf wat makkelijker aankomen. Er was nog geen controle onderzoek gedaan om te kijken wat de kuur had gedaan, dus ik heb meteen weer een onderzoek laten doen. Eind december kreeg ik de uitslag. Vele goede bacterien waren toegenomen, en niet zo'n beetje ook. Wel was 1 soort goede bacteriën verminderd en zat er nu wel Candida in mijn darmen, terwijl dit eerder schoon was. De Chinees geneeskundige legt uit dat dit vaker voorkomt. De eerdere kuur heeft de Candida in mijn bloed teruggejaagd naar mijn darmen. Ik zou een stukje van de kuur moeten herhalen. Dit heb ik in Januari gedaan, gelukkig hoefde ik nu geen dieet aan te houden. December was een maand waarin ik erg actief was en zelfs 2 dagen achter elkaar op stap kon en onder de mensen kon zijn. Nu gaat het weer even wat minder qua energie. Ik kwakkel wat met vermoeidheid en verkoudheden/grieperigheid, maar de Chinees geneeskundige had me gewaarschuwd dat Februari en Maart maanden zijn, waarin mensen uberhaupt een steuntje in de rug nodig hebben voor wat meer energie. Naast de kruiden voor mijn leverenergie, wilde ze mij kruiden voorschrijven tegen slijm, dit vond ik alleen te kostbaar naast mijn kuur. Slijm zorgt er voor dat 'je motor op dikke olie loopt', je bent moe en traag en kunt last hebben van zware ledenmaten. Ik probeer dit nu te tackelen op een goedkopere manier, namelijk door op mijn voeding en dranken te letten. Ik probeer het gebruik van kaas en melk te verminderen (dit zijn slijmproducerende producten) en drink veel zoethout/venkel/anijsthee van de Erica, met een schijfje gember en/of wat geraspte schil van een biologische sinaasappel, allen slijmverminderende producten. In Sterrenmix zitten overigens ook veel van deze kruiden. Als ik dit consequent volhoud (dat lukt niet altijd) gaat het beter.

Een herstel gaat -en daar kan ik maar niet aan wennen!- met ups en downs. Twee stapjes naar voren, een stapje achteruit. Wanneer ik ongeduldig of moedeloos ben, denk ik even terug aan de verwonderde reactie van mijn goede vriendin: het is er wel, het komt goed, nog even geduld...

Dieet

Om mij heen signaleer ik steeds meer mensen met voedings- en spijsverteringsklachten. Mensen die zeggen: ben jij suikerloos, wat goed, dat wil ik eigenlijk ook, ik reageer er zo sterk op, net als op kruiden en scherpe gerechten. Mensen met een prikkelbaar darm syndroom. Mensen die vragen; wat heb jij dan, ik heb namelijk al jaren chronische diaree. Ik schrik daar best van. Mensen gaan niet naar de huisarts (waarschijnlijk kan de reguliere huisarts hier ook niet zoveel mee) en kijken verschrikkelijk op tegen een aangepast dieet. Terwijl de klachten toch echt wel ernstig zijn. Let op: zo'n dieet is niet voor je leven lang, dat is voor maximaal twee weken! Dat is te doen, nietwaar? Er zijn verschillende opvattingen over, daar kom ik later in dit blog op terug.

Is zo'n dieet nou zo verschrikkelijk?
Nee! Om even een beeld te schetsen: ik drink gedurende de dag veel thee en koffie en in elk glas gingen twee suikerklontjes. Daarnaast ging ik naar de natuurarts in december 2009 en als ik echt ergens verzot op ben is het marsepein: puur suiker. Daarnaast at ik graag chocola. Toen ik met een burn-out thuis kwam te zitten werd de behoefte aan zoet steeds groter. Toch ben ik van oorsprong geen snoeper, ik koop zelden snoep, taart, koek. Ik had het simpelweg niet in huis, het kwam niet in me op om het te kopen. De chinees geneeskundig legde mij uit dat als je leverenergie uit balans is, dat je dan grote behoefte krijgt aan koffie, alcohol, sigaretten en suiker. Eigenlijk is de hele Nederlandse bevolking verslaafd aan suiker, ongemerkt wellicht, maar suiker zit echt overal in.

Waarom is zo'n dieet dan toch niet moeilijk?
Sinds december 2009 eet ik geen suiker meer. Op een gegeven moment heb je door dat wat je wel mag er meer uit ziet als voeding. De schappen met snoep, chocola en taart sla je simpelweg over. Wanneer je een tijd geen toegevoegde suikers eet, ga je beter proeven. Je gaat ontdekken dat winterwortel, pompoen, ui, bepaalde fruitsoorten, van zichzelf zoet zijn. Mocht je een keer willen zondigen en je eet een stuk taart, vind je het waarschijnlijk ronduit vies, het is alsof je drie suikerklontjes in je mond steekt. Toegegeven in thee en koffie gebruik ik nog steeds zoetjes. Ook heel ongezond natuurlijk, aspartaam is erg schadelijk, en ik heb zelfs begrepen dat het in andere Europese landen verboden is. Gelukkig komen er steeds meer alternatieven: zoetjes met probiotica, zoetjes op basis van Stevia: een natuurlijk zoetmiddel. Bovendien moet je bij het boodschappen doen etiketten lezen om te kijken waar wel of geen suiker inzit. Trek daar gerust een kwartier extra voor uit. Vrolijk word je er niet van, want zoals ik al zei: overal zit suiker in. Wel word je je bewust van hoe ontzettend veel E-nummers en andere troep er aan onze dagelijkse voeding wordt toegevoegd. Op een gegeven moment wil je het niet eens meer eten!

Goed nieuws!
Toen ik klaar was bij de natuurarts mocht ik alles weer eten, met uitzondering van suiker. Ik was allang blij: ik mocht weer koemelk, weer ui en ei, weer tomaat en kruiden. Weer spek en ham, nootjes. Heerlijk! Die suiker, ach.... Van de chinees geneeskundige waar ik loop begrijp ik dat het echt niet goed is om een dieet langer dan twee weken te volgen. Doe je dat wel, dan ontstaat er een leegte en schimmels zijn gek op leegte. Mensen met CVS/ME, Hypoglykemie of Candida volgen soms jaren lang een dieet, dit is niet nodig en zelfs ongezond! De schimmel zal niet aangewakkerd worden, maar wordt ook niet inclusief sporen vernietigd. Beter om een kuur te doen onder begeleiding die schimmels vernietigt en de goede bacterien weer opbouwt. Daarna zou je alles moeten kunnen eten, mits met mate!

Ik leer zoveel van dit traject. Hoe meer ik leer over de aanpak van Chinese geneeskunde, hoe meer ik aversie voel voor de Nederlandse geneeskunde. En... ik ben dolblij dat ik nu diagnoses krijg van aandoeningen, waar een behandeling voor bestaat. Ik voel me al een stuk beter!