Jin Shin Jyutsu -gratis zelfhulp 1

Wat te doen als je ziek bent, last hebt van stress of gewoon niet lekker in je vel zit en je zou graag wat extra ondersteuning willen naast eventuele behandeling van reguliere artsen? Natuurlijk is er momenteel een ruime keuze uit hulpverleners, coaches, alternatieve geneeswijzen, workshops en dergelijke, maar soms hebben die een wachtlijst, je moet een afspraak maken, moet wellicht meerdere keren terugkomen en ook niet onbelangrijk als je in de ziektewet zit: het kost nogal wat!

Zou het niet heerlijk zijn als je een middel in handen hebt (letterlijk en figuurlijk) waarmee je jezelf kunt helpen het natuurlijk evenwicht in je lichaam en energie weer te herstellen? Altijd bij de hand (alweer letterlijk en figuurlijk), of je nou thuis bent, in de bus zit of ergens op bezoek bent? En wat nooit op is of kwijt en in overvloed gratis beschikbaar?

Klinkt ideaal nietwaar? En zoiets bestaat!

Reiki
Veel mensen hebben wel eens wat over Reiki gehoord. Reiki is Japans voor Universele levensenergie. Tijdens de workshop Reiki wordt het kanaal wat we allemaal van nature hebben opnieuw geopend zodat deze levensenergie via je kruin en door je handen naar jezelf of een ander kan stromen. Deze energie heft blokkades op en ontspant.

"Wat doet Reiki:
Reiki bevordert de natuurlijke zelfgenezing
Reiki vitaliseert lichaam en geest
Reiki herstelt de harmonie van de ziel en het geestelijk welzijn.
Reiki werkt op alle niveau's: het lichamelijke, het geestelijke, het emotionele en dat van de ziel.
Reiki brengt de energiehuishouding in evenwicht
Reiki heft blokkades op en bevordert volledige ontspanning
Reiki reinigt van vergiften
Reiki past zich aan aan de natuurlijke behoeften van de ontvanger
Reiki werkt ook bij dieren, planten en mineralen.
Reiki is een heel aangename, totale geneesmethode. "
(Uit: Reiki de universele levensenergie- Bodo J. Baginski Shalila Sharamon)

Zelf heb ik in 1998 de eerste graad in Reiki behaald en daar heb ik nog altijd veel plezier van. Momenteel kun je Reiki 1 leren in een workshop van 1 of 2 dagen en de kosten zijn dan rond de 150 euro. Wanneer je de workshop hebt gedaan en de inwijding hebt ontvangen, heb je hier je leven lang plezier van.

Jin Shin Jyutsu
Een veel minder bekende methode is Jin Shin Jyutsu.
Om even aan te geven hoe relatief onbekend dit is:
Wanneer ik Reiki intik bij Google krijg ik 52.400.000 resultaten.
Bij Jin Shin Jyutsu krijg ik 613.000 resultaten.

Jin Shin Jyutsu betekent letterlijk: 'de Kunst van de Schepper via een compassievol persoon.'
Net als Reiki is Jin Shin Jyutsu is een Japanse geneeskunst die al eeuwen oud is en op een gegeven moment herontdekt is en zich later verspreid heeft. Het mooie van Jin Shin Jyutsu is dat je geen inwijding nodig hebt, geen workshop hoeft te volgen, je zou kunnen beginnen zodra je dit artikel uitgelezen hebt. Met Jin Sjin Jyutsu werk je met dezelfde Universele Levensenergie als met Reiki. Waarom je voor Jin Shin Jyutsu geen inwijding nodig hebt om de energie door te geven en met Reiki wel dat is me nog een raadsel.

'Onze gezondheid en harmonie hangt af van de vrije doorstroom en gelijkmatige verdeling van deze levensenergie in ons lichaam, ons brein en onze geest. Als de spanning en de stress van het dagelijks leven de doorstroom van de levensenergie ontwrichten, heeft dat invloed op ons denken, ons lichaam, en onze geest. We zullen dan niet alleen worden overvallen door zorgen, angst, boosheid, verdriet en de drang om de schijn op te houden, maar hierdoor worden we ook bevattelijk voor ziekte met ander woorden, dan zullen we eerder 'uit balans' raken. Eenvoudig gezegd vormt Jin Shin Jyutsu een manier om de levensenergie in evenwicht te brengen. We kunnen door middel van eenvoudige handgrepen ons emotionele evenwicht herstellen, pijn verlichten, en oorzaken van zowel acute als chronische klachten verminderen. Deze methode kan zonder risico in combinatie met andere geneeswijzen of medicijnen worden gebruikt. Bovendien werkt Jin Shin Jyutsu steeds sterker naarmate we deze geneeskunst regelmatiger en langduriger toepassen. Zo worden we steeds vitaler en verkrijgen we steeds meer zelfkennis.
Jin Shin Jyutsu kan overal en altijd worden gebruikt. De behandelwijze is zo eenvoudig en onopvallend, dat u deze zelfs in een volle bus of tijdens een moeilijke vergadering kunt aanwenden. Want het enige dat de anderen op dat moment aan u zullen zijn -als hun al iets opvalt- is een evenwichtiger voorkomen, een aura van ontspanning, en -als ze beter kijken- dat u één of meer vingers van uzelf vasthoudt.' Uit: Handboek Jin Sjin Jyutsu - Alice Burmeister en Tom Monte

Handen als startkabels
Door eenvoudigweg de handen op de aangewezen plekken te leggen, kan de universele levensenergie via de handen naar een ander lichaamsdeel van onszelf of iemand anders stromen. De levensenergie gaat dwars door kleding, gips, verband of elastieke steunbanden heen. Je hoeft je handen alleen maar neer te leggen, je hoeft geen kracht te gebruiken te masseren of te wrijven.
Het mooie van Jin Shin Jyutsu is dat het een kunst is en geen techniek. Hierdoor kun je het ook nooit verkeerd doen.

Het is niet simpel om deze complexe materie over energiestromen, diepten en veiligheidsenergiesloten in een blog samen te vatten. Het uitvoeren van Jin Sjin Jyutsu is echter heel eenvoudig. Ik snap ook nog steeds niet goed hoe mijn mobiele telefoon in staat is verbinding te leggen met een specifieke mobiele telefoon die zich aan de andere kant aan de aardbol bevindt, simpelweg door het indrukken van een aantal cijfers op een plastic apparaatje. Ondanks dat ik dat niet snap, kan ik er prima gebruik van maken en constateer ik keer op keer weer dat het werkt.

De Jin Shin Jyutsu methode gaat uit van 6 dieptes en van 26 VeiligheidsEnergieSloten (VES).

Dieptes
De diepten kunnen worden opgevat als dimensies van zijn, waarbij iedere diepte verantwoordelijk is voor een specifieke verzameling functies van het lichaam, van het denken en van de geest. Al deze dimensies staan in wederzijdse verbinding met elkaar.

Veiligheidsenergiesloten
De 26 VES zijn punten die zich aan weerzijden van je lichaam bevinden waar je geblokkeerde energie kunt onsluiten en weer kunt laten stromen, door je handen op twee bijbehorende posities op je lichaam te leggen. Elke VES is weer aan 1 van de 6 dieptes verbonden. Een omschrijving van de 26 VES zou een boek vormen en deze zijn al geschreven, dus beperk ik me tot de 6 diepten. Je kunt namelijk de 6 diepten heel makkelijk zelf behandelen en die omvatten met elkaar de 26 VES.



Waarom een diepte behandelen?
Het gebruik van je handen als 'startkabels' is verrassend eenvoudig; we kunnen goede resultaten bereiken door slechts een van onze eigen vingers vast te houden. Elke vinger is verantwoordelijk voor de harmonisering van een bepaalde diepte van ons wezen. Door elke diepte te harmoniseren, kunnen we de schadelijke houding (zoals angst of verdriet) loslaten. Wanneer een specifieke houding gaat overheersen, zal de bijbehorende diepte onevenwichtig worden. Deze staat van onbalans kan een negatief effect hebben op een specifiek orgaan dat onder een bepaalde diepte valt. Gelukkig is ook het omgekeerde waar: als wij een bepaalde diepte in balans brengen, gooien we de last af van de houding, wat op zijn beurt de disharmonie kan corrigeren die in het betreffende orgaan bestaat.

	6e diepte	1e diepte	2e diepte	3e diepte	4e diepte	5e diepte
	Totale Harmonisator	Voeding	Essentiële levensritmen	Harmonisator van alle elementen	Stroming	Intuïtieve kennis
Vinger Hand	palm hand	duim	ringvinger	middelvinger	wijsvinger	pink
Element	oervuur	aarde	lucht/metaal	hout	water	vuur
Functie	bron van leven	huidoppervlak	diepe huidlaag	bloed essentie	spierstelsel	beender stelsel
Orgaan	middenrif navel	milt maag	longen dikke darm	lever galblaas	nieren blaas	hart dunne darm
Houding	totale moedeloosheid	zorgen	verdriet	woede	angst	doen alsof proberen
Grootste belasting	slaap	zitten	liggen	lezen	staan	lopen
Planeet	Maan	Saturnus	Venus (Uranus)	Jupiter	Mercurius (Neptunus, Pluto)	Mars
Dierenriem teken	Boogschutter Steenbok	Kreeft Tweelingen	Ram Stier	Vissen Waterman	Schorpioen Weegschaal	Leeuw Maagd
Seizoen	alle	warmste periode zomer	herfst	lente	winter	zomer
Dag	maandag	zaterdag	vrijdag	donderdag	woensdag	dinsdag
Kleur	puur, helder robijnrood	geel	wit	groen	blauw/zwart	rood
Muziek toon	D	G	E	C	F	A
Smaak	alomvattend	zoet	scherp	zuur	zout	bitter
Geur	alomvattend	zoet	zwaar	ranzig	rotting	aangebrand
VES	0-26	1-4	5-15	16-22	23	24-26

Hoe breng je een diepte in balans?
Elke vinger staat voor een diepte, waarbij weer een emotie hoort. De duim staat voor zorgen, de wijsvinger voor angst, de middelvinger voor woede, de ringvinger voor verdriet en de pink voor doen alsof/schijn. De emotie die bij de zesde diepte hoort is totale moedeloosheid. De zesde diepte behandel je door je duim in de palm van je hand te leggen. Wanneer je afbeeldingen op internet bekijkt wordt vaak de zesde diepte weggelaten. Toch begin ik altijd met deze diepte, welke in het handboek ook wordt behandeld vóór de andere dieptes. 

Na het behandelen van de zesde diepte in de handpalm, behandel ik de duim, de wijsvinger, de middelvinger, ringvinger en tot slot de pink. Houdt simpelweg je vinger vast met de duim, vier vingers en palm van de tegengestelde hand. Het behandelen van alle vingers doe ik dagelijks, zoals in het handboek wordt geadviseerd voor een goed resultaat. 
Wanneer ik informatie zoek in boeken en artikelen over welke hand je eerst moet doen, of je begint met je duim of je pink, of je beide handen moet behandelen of niet, dan stuit ik keer op keer op onvolledige of tegenstrijdige informatie. Mijn advies is dan ook -aangezien je het niet fout kunt doen- volg je intuïtie. (naschrift: ik heb iemand benaderd die een eigen praktijk heeft voor Jin Shin Jyutsu en zij bevestigt dat er geen regels zijn, alleen richtlijnen, volg dus gerust je intuïtie: het is niet nodig beiden handen te behandelen. Voelt het niet goed op bepaalde vingers te behandelen, laat deze dan achterwege.)

Ik voel de energie stromen en mijn handen worden lekker warm. Het werkt erg ontspannend. Je kunt de oefeningen doen voor het slapen gaan, als je tv zit te kijken of in het openbaar vervoer zit. Natuurlijk kun je ook bij bepaalde emoties of klachten alleen even bijbehorende vinger vasthouden. Inmiddels merk ik steeds vaker dat ik dit intuïtief al doe. Als ik loop te piekeren, merk ik opeens dat ik mijn duim in mijn hand heb, ben ik verdrietig dan zie ik opeens dat ik onbewust mijn ringvinger al heb vastgepakt. Niet omdat ik dat inmiddels erin gestampt heb, want die dagelijkse oefeningen doe ik vrijwel gedachteloos, maar omdat je onderbewuste blijkbaar op de hoogte is van deze kennis. Er wordt dan ook wel gezegd dat we ons de Jin Shin Jyutsu kennis alleen nog maar hoeven te herinneren.

Ik zou zeggen, probeer het gewoon eens uit. Baat het niet, dan schaadt het zeker niet. Mocht je meer achtergrond informatie willen lezen over Jin Shin Jyutsu, dan kan ik onderstaande boeken aanraden.

Succes!







Handboek Jin Shin Jyutsu - Alice Burmeister en Tom Monte 19,90

Praktijkboek Jin Shin Jyutsu - Ilse Maria Fahrnow 19,90

Wat is Candida?

Eerder schreef ik dat ik bij een natuurarts behandeld ben door middel van bioresonantie, nadat er geconstateerd was dat ik onder andere Candida had. Maar wat is Candida nu eigenlijk, hoe kom je er aan en nog belangrijker: hoe kom je er vanaf?

Candida is een gist dat bij iedereen in een gecontroleerde hoeveelheid in de darmen leeft. Het is een levend organisme, dat niet in te delen valt onder goede of slechte bacteriën: het kan zich namelijk beide kanten op ontwikkelen. De candida wordt pas schadelijk wanneer het door verschillende omstandigheden te sterk vermeerdert, dan verandert de gist in een schimmel. Het gistbolletje maakt dan uitlopers die de darmwand kunnen doordringen en zo in ons bloed terecht kunnen komen. Hierdoor wordt de darmwand als het ware lek. Zowel de Candida, als andere micro-organismen komen in de bloedsomloop terecht. Op zich is er dan nog niet eens zoveel aan de hand, aangezien we in ons bloed bepaalde afweercellen hebben die de Candida aanvallen. Totdat het aanbod aan Candida te groot wordt voor de afweercellen om deze strijd te winnen.

Wat kunnen de oorzaken zijn dat de darmflora zo verstoord raakt dat het lichaam de Candida-infectie niet zelf kan herstellen?

• Langdurige stress-situaties
• Langdurig antibiotica gebruik
• Veelvuldig gebruik van geraffineerde koolhydraten, alcohol, fast-food en kant-        klaarproducten.
• Gebruik van de anticonceptiepil
• Langdurig gebruik van synthetische cortisonpreparaten (ontstekingswerende middelen)
• Ander medicijngebruik

Wanneer de Candida het heft over heeft genomen in de darmflora kan dit tal van klachten veroorzaken:

• Klachten betreffende je energieniveau: chronische vermoeidheidsklachten; snel uitgeput raken, sterk toegenomen slaapbehoefte, inslaap- en/of doorslaapproblemen.
• Klachten betreffende je spijsvertering: opgeblazen buik, winderigheid, constipatie of diarree, slechte adem.
• Klachten betreffende je spieren: abnormaal snel uitgeputte en pijnlijke spieren, zwaar gevoel in ledenmaten, onwillekeurige spiersamentrekkingen.
• Klachten betreffende je hormonale systeem: schommelingen in de bloedsuikerspiegel, behoefte aan zoetigheid, koude handen en voeten, verminderde seksuele behoefte, stemmingswisselingen, PMS, menstruatiestoornissen.
• Klachten betreffende je geslachtsorganen: steeds terugkerende vaginale schimmelinfecties, pijnlijke geslachtsgemeenschap, jeuk, witte vloed, prostaatklachten, impotentie.
• Klachten betreffende je immuunsysteem: toegenomen overgevoeligheid of intolerantie voor voedsel, geuren en/of geluiden, allergieën, eczeem, schimmel op huid of nagels. Bij het langdurig bestaan van deze klachten: een verzwakt afweersysteem met een verhoogde gevoeligheid voor infecties, kwakkelen met je gezondheid.

Dat is dus nogal wat. Candida wordt niet altijd door de huisarts gediagnosticeerd, Candida is alleen in het bloed zichtbaar wanneer iemand heel ernstig ziek is en bijv. AIDS of kanker heeft. Ondanks dat de vele symptomen van Candida je behoorlijk veel ellende kunnen opleveren, wordt het veelal niet serieus genomen door de huisarts. Ik hoor regelmatig dat de reguliere artsen op basis van klachten met betrekking tot de spijsvertering prikkelbaardarmsyndroom constateren en je naar huis sturen met de boodschap: ‘leer er maar mee leven’. Een alternatief therapeut zal vaak op basis van dezelfde klachten de diagnose Candida stellen en dan blijkt er vaak van alles aan te doen. Candida wordt niet zichtbaar in een bloedonderzoek, daarentegen kun je erg veel informatie krijgen uit een ontlastingsonderzoek, iets wat in Nederland –helaas- niet veel meer wordt gedaan. Door middel van een ontlastingsonderzoek kan men onderzoeken hoe het staat met:

• De verteringscapaciteit;
• De zuurgraad (die van belang is voor de optimale werking van de verteringsenzymen);
• Schimmelinfecties, parasieten, bacteriële overgroei;
• Darmflora (of er bijvoorbeeld voldoende bifidobacteriën en lactobacillen zijn)

Je hoeft voor zo’n ontlastingsonderzoek niet naar een ziekenhuis of behandelaar. Je krijgt van je behandelaar een envelop met alle benodigdheden mee en stuurt vervolgens zelf je monster naar het lab.

Het is van belang dat niet alleen de schimmel verwijderd wordt, maar ook de sporen. Een kuur om schimmels te verwijderen dient altijd uit drie delen te bestaan: draineren (schoonmaken), schimmels vernietigen en goede bacteriën opbouwen. Wanneer je één van deze drie stadia overslaat, zal dit niet tot het gewenste resultaat leiden en heb je dikke kans dat de Candida snel terug zal keren. De natuurarts die mij met bioresonantie behandelde heeft verzuimd de goede bacteriën weer op te bouwen en naast de schimmels ook de sporen te verwijderen. Helaas.

Afgelopen jaar heb ik de kuur gedaan die wel alledrie de fasen omvat. Dit houdt in dat je gedurende ongeveer 7 weken verschillende voedingssupplementen (op natuurlijke basis) zult moeten slikken, tijdens de tweede fase dien je je twee weken lang aan een strikt dieet te houden. Het spreekt voor zich dat het niet handig is een hele dierentuin in je darmen weg te jagen als je deze ondertussen aan het bijvoederen bent. In een controle-ontlastingsonderzoek kun je zien tot in hoeverre je darmflora hersteld is. Is de darmflora hersteld en zijn de schimmels verdwenen dan zou je in principe alles weer moeten kunnen eten, mits met mate.

Er bestaan Candida-diëten die je maanden of jaren vol zou moeten houden. De Chinees geneeskundige die mij behandelt geeft aan dat dit over het algemeen het tegengestelde effect heeft. De ‘leegte’ die ontstaat door langere tijd een dieet aan te houden, zal juist de schimmels de ruimte geven om zich te vermenigvuldigen. Zelf eet ik nu alles weer, met uitzondering van suiker en met koemelk blijf ik voorzichtig. De uitslag van het controle-onderzoek laat zien hoe mijn enorme tekorten aan goede bacteriën in rap tempo zijn aangevuld en mijn energie neemt nog steeds toe.

Persoonlijk heb ik zowel bij de natuurarts als bij de chinees geneeskundige een behandeling tegen Candida ondergaan. De behandeling van de natuurarts was zwaarder, het dieet veel langer en helaas bleek later toch niet alles weg te zijn: in mijn bloed bleken nog Candida sporen te zitten, daarnaast is er geen aandacht besteed aan de opbouw van goede bacteriën, die heel belangrijk zijn voor het opnemen van voedingsstoffen uit je voeding. Hiermee wil ik niet zeggen dat Chinese geneeswijze per definitie beter is dan een natuurarts. Wellicht was de behandeling bij de Chinees geneeskundige minder zwaar omdat ik mijn voedingspatroon al had aangepast en eerder bij de natuurarts al een en ander had opgeruimd.

Twijfel je of je zelf Candida hebt?
Google dan eens op ‘Candida test’ Je zult meerdere links vinden waar je online een test in kunt vullen.

Mocht je vermoeden dat je Candida hebt en je wilt dit gaan aanpakken, wil ik je de volgende adviezen meegeven:

• Oriënteer je goed op de verschillende behandelmethoden. Iedere behandelaar heeft zijn eigen werkwijze. De behandeling kan kostbaar zijn en best pittig door de ontgifting, dus het is wel heel prettig dat de behandeling aanslaat en zorgt voor goede resultaten op de langere termijn.
• Kijk of je behandelaar is aangesloten bij een beroepsvereniging en of je de consulten middels bijvoorbeeld een aanvullende verzekering voor alternatieve geneeswijzen vergoed krijgt. Let op: de consulten kan je in sommige gevallen deels vergoed krijgen, de voedingssupplementen over het algemeen niet, ook niet als je aanvullend verzekerd bent. Overweeg je een ontlastingsonderzoek te laten doen, vraag dan eerst bij je zorgverzekering na of dit vergoed wordt, om verrassingen te voorkomen. De kosten waren voor mij 120 euro, inclusief het consult om de uitslagen te bespreken. Dan heb je een beetje een richtlijn.
• Je kunt een ontlastingsonderzoek ook bij je huisarts aanvragen, maar op internet zie ik berichten dat niet alle huisartsen de uitslagen goed kunnen duiden. Wil je zeker zijn dat jouw arts of behandelaar bekend is met de werkwijze m.b.t. ontlastingsonderzoeken, kijk dan eens op de site van RP vitamino, een laboratorium waar de ontlastingsonderzoeken worden gedaan en die de producten leveren voor de kuur. Op deze site vind je een lijst met artsen en therapeuten.
• Zorg dat je een behandelaar kiest die alle drie de fasen behandelt: schoonmaken, schimmels vernietigen en goede bacteriën opbouwen, voor een goed resultaat.
• Zorg dat je een behandelaar kiest, die niet alleen de schimmels vernietigt, maar ook de sporen.

Let op: Ik ben geen arts of behandelaar. Dit artikel is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en informatie die ik van derden kreeg of welke ik uit boeken en van internet heb gehaald. Mocht je vragen of opmerkingen hebben, dan ontvang ik graag een reactie.

Boeken over Candida, aangevuld met lekkere recepten:

Vechten met gerechten tegen Candida en ME
Voedingswijzer, recepten en adviezen
Titi Koolbergen & Janneke Vreugdenhil

De eerste loodjes wegen het zwaarst

Sonja Edelaar

Meer informatie over ontlastingsonderzoek:
http://www.gottswaal.nl/detail.php?cod=62&page=50&groep=licha

Informatie over het laboratorium, de producten en therapeutenlijst:
http://www.rp-vitamino.com/site/5182761027750920/niederlaendisch/consumer/

'We zijn allemaal wel eens moe': over ziekte en onbegrip.

In mijn eerder blog heb ik beschreven wat ik voor diagnoses ik heb gekregen, hoe ik de afgelopen jaren vast ben gelopen en hoe ik in onverwachte hoek een diagnose én behandeling vond en hoe die aanslaan. Ik ben nog steeds herstellende en ik leer ontzettend veel over ziek en gezond zijn, over verschillende geneeswijzen, over voeding, over E-nummers en vaccins, over van alles... Dat is fantastisch en daar schrijf ik graag over.

Toch is er een klein zeurend stemmetje dat ook graag aan het woord zou komen. Een stemmetje dat verdrietig, boos, gekrenkt en machteloos is. Vandaag wil ik dat stemmetje in dit blog laten spreken. Omdat het dat wel verdient, en omdat ik denk dat veel mensen ook zo'n stemmetje hebben en omdat dat stemmetje eigenlijk ook best wel recht heeft om gehoord te worden, ook al duwen we dit stemmetje graag naar de achtergrond omdat het zeurt en klaagt (misschien zelfs wel terecht) en daar houden we niet van. Toch gaat dit stemmetje niet zomaar weg. Sterker nog, er was een moment dat het zich luidkeels liet horen.

Dat was het moment dat ik de slaappoli uitliep met de diagnose DSPS, een slaapstoornis, die ik al 20 jaar heb, die slaapstoornis heeft samen met een voedselallergie gezorgd voor een verminderde weerstand waardoor ik vatbaar werd voor virussen, die resulteerde in CVS. Eindelijk snapte ik het grotere plaatje. Eindelijk wist ik dat ik op de goede weg zat. En eindelijk, eindelijk begrip! Een week later had ik een hoorzitting bij het UWV. Na twee jaar ziektewet bekijkt men je situatie opnieuw en besluit of je WW of WIA toegekend krijgt. Ik kreeg WW en daar heb ik bezwaar tegen aangetekend. Ik kreeg een dossier toegestuurd met alle gegevens die men die afgelopen twee jaar verzameld hadden toegestuurd. Een stapel papier van 4 cm. dik. Om de hoorzitting voor te bereiden nam ik al deze stukken opnieuw door, maar nu met het verschil dat ik wist wat mij scheelde. Ik had de uitslagen van de slaappoli zwart op wit. Ik zal je eerlijk zeggen, de tranen stroomden over mijn wangen toen ik dit dossier doornam: alle ellende van die afgelopen twee jaar kwamen terug. Het gesprek met de eerste bedrijfsarts via het werk, die ronduit vernederend deed. De gesprekken op mijn werk, toen ze besloten mijn contract niet te verlengen, de maatschappelijk werkster die ik die tijd verplicht had vanuit mijn werk. Het reintegratietraject, waar ik niets mee kon, omdat ik nog veel te moe was om te werken. Al die keren dat ik voor mezelf op moest komen, terwijl ik zo weinig energie had. Wat heb ik ontzettend moeten knokken die twee jaar. Maar nu heb ik een diagnose en ik heb de hoorzitting gewonnen.

Het is dubbel. Je bent blij dat je nu een diagnose hebt en er weer licht aan de horizon gloort. En toch kwam er ook een stukje in mij in opstand. Wat ontzettend jammer dat geen van de huisartsen, geen van de bedrijfsartsen, geen therapeut ooit heeft gezegd: dat slaappatroon van jou dat klopt niet, is er niet wat meer aan de hand? Wat jammer dat die slaapstoornis zo weinig bekendheid heeft. Wat jammer dat ik deze diagnose niet 10 jaar eerder heb gekregen. Wat jammer dat ik 10 jaar lang te horen heb gekregen dat er geen lichamelijke oorzaak was, dus dat het wel psychisch zou zijn. En wat jammer dat het CVScentrum in Amsterdam mij niet doorverwezen heeft naar de MEpoli in Ede. Blijkbaar zijn er in Nederland verschillende CVS centra die elk hun eigen specialisatiegebied hebben. Het CVS-centrum in Amsterdam heeft mij de diagnose CVS gegeven, maar hun behandeling met Carnitene sloeg niet aan. Waarom hebben ze na de intake waar mijn slaappatroon uitgebreid besproken was, niet gezegd dit verder te laten onderzoeken. Hierdoor dacht ik dat het slaappatroon gevolg was van CVS. Nu weet ik dat het de oorzaak kan zijn.

Nu ik dan eindelijk een antwoord had op al mijn vragen en ik een nieuw level had behaald in mijn zoektocht en mogelijk herstel, had ik blijbaar eindelijk wat ruimte om toe te komen aan deze emoties. Zie het als een soort moeheid die er pas uitkomt op het moment dat je vakantie hebt. Zolang je werkt voel je hem niet, maar zodra je kunt ontspannen, dan slaat het ineens toe. Pas dan voel je hoe hard je gewerkt hebt en hoe je toe was aan vakantie.

Twee jaar geleden kreeg ik griep en herstelde niet. Dit klonk als een postvirale aandoening. Ik ging keihard in verzet als men wederom met het het-zal-wel-psychisch-zijn verhaal kwam. Standaard stond in elk verslag van de bedrijfsarts: psychische klachten. Toen ik eens vroeg waar ze dat op baseerden, kreeg ik het antwoord: O iedereen die langdurig thuis komt te zitten, krijgt daar vroeg of laat mee te maken. Nah... Leuk vooruitzicht... Helaas bleef het niet bij het UWV. Ook mijn omgeving had een mening. Vrienden die vroegen: 'weet je zeker dat het niet psychisch is?', 'ik vind het niet normaal dat je zo weinig kan' (nee klopt, dat is ook niet normaal, anders zou ik niet in de ziektewet zitten), 'je moet gewoon doorzetten' (juist, dat is precies waarom ik nu ook een burn-out heb!) 'Dat slaappatroon is gebrek aan discipline'. 'Meer daglicht zou je goeddoen'. Een mede-DSPS-patiënt omschreef het zo:

By far the worst part of DSPS is the societal stigma around it. Obviously, most people (even doctors) have never heard of it. It only affects 0.17% of the population. And most people when you tell them about it think it’s bullshit or that you’re lazy/making excuses.
“It’s just a habit you have to get into.”
“I find exercise/light reading helps me.”
“You just have to give up caffeine.”
Yes, I tried all these things and all of them help me fall asleep faster: at 3AM. That’s just what my body considers it’s normal bed time.
It can be frustrating at times because people make suggestions about it that come across as patronizing. Sometimes you just want to scream “duh! this has been messing with my life every day for the last 10 years, don’t you think I would have tried not drinking caffeine and saved myself the trouble 10 years ago!!!”

en de meestgehoorde dooddoener: 'we zijn allemaal wel eens moe'. Ook dat klopt vast: we zijn allemaal wel eens moe, maar dan wel na buitengewone inspanning, en wanneer we rust nemen herstellen we weer. Ik was niet moe, ik was uitgeput, ik was door al mijn reserves heen.
Kan ik het mijn omgeving kwalijk nemen dat zij dit niet begrijpen? Nee, waarschijnlijk niet. Het is denk ik mens-eigen om situaties vanuit een eigen subjectief referentiekader te bekijken en in het subjectief referentiekader van een gezond iemand is moe waarschijnlijk geen onoverkomelijk probleem. Wel even lastig natuurlijk, maar iedereen is wel eens moe. Zo niet in het subjectieve referentiekader van iemand met CVS/Pfeiffer/DSPS/burn-out...
Mag ik daar verdrietig, boos en gekwetst over zijn? Ja, want hoe het ook zij, het is pijnlijk al dat onbegrip, ook al heb ik mijn eigen moe zijn zelf ook jaren niet begrepen. Alleen wist ik wel heel zeker dat ik me niet aanstelde.
Gelukkig heb ik een paar bijzondere mensen in mijn vriendenkring die buiten hun eigen kader konden kijken. Die zeiden: als jij voelt dat het niet gaat, dan gaat het niet. Klaar! En ook al vinden ze dat zelf normaal, ik vind dat een prachtige eigenschap en ik koester deze vriendschappen.

Wat kun je er aan doen? Weinig. Wat ik erover kan zeggen is dat ik ook iets van trots voelde toen ik dat dikke dossier doornam. Alles wat ik als onrechtvaardig beschouwde heb ik aangevochten. Het plan van aanpak van de bedrijfsarts wat bol stond van de fouten, ik schreef een brief en kreeg een aangepaste versie. Die klacht die ik had ingediend bij het UWV en waar ik nooit wat van had teruggehoord, het rapport van de behandeling van die klacht zat wel in mijn dossier. Toch goed om anderhalf jaar na data te lezen dat je in je gelijk wordt gesteld. Ook al is het het laatste waar je op zit te wachten als ze energetisch aan de grond zit, ik heb het als heel waardevol ervaren om voor mezelf te gaan staan en te zorgen dat mijn situatie op zijn minst correct werd weergegeven. Wanneer je later diagnoses krijgt die dit allemaal onderstrepen, voelt dat heel goed.
Daarnaast heb ik ontdekt dat het belangrijk is om te blijven communiceren hoe het met je gaat, wat je wel en niet kunt, in welke dingen je herstel ziet. Wat je ontdekt aan nieuwe diagnoses.
Ik merkte dat ik het heel moeilijk vond als mijn omgeving mij overschatte. Ach dat kan je best! Nee dat kan ik niet. Dat is moeilijk om aan te geven en je voelt je niet helemaal serieus genomen in je klachten. Aan de andere kant merkte ik dat ik het ook heel slecht trok als mijn omgeving mij onderschatte. Ik wilde ook zeker niet 'dat arme schaap' zijn. Als anderen dan zeiden dat is te veel voor jou, terwijl ik dacht dat ik dat heus wel aankon, voelde dat ook niet goed. Dit is heel lastig want je omgeving doet het dan in jouw ogen al heel snel 'fout'. Je wilt op waarde geschat worden, precies op dat wat je op dat moment wel kunt en niet kunt. En aangezien dat iets is wat je zelf amper in kunt schatten, wat per dag en soms zelfs per dagdeel kan verschillen, wat in periode van herstel ook erg aan verandering onderhevig is, dan is dat heel, heel lastig. Het enige wat je hier aan kunt doen is erover blijven praten, je eigen grenzen accepteren. Herstel gaat heel langzaam, met ups en downs, soms heb je het zelf niet eens meer door dat je langzamerhand steeds meer doet en kan. En dan zijn het gelukkig diezelfde mensen in je omgeving die je daar op wijzen. Je kan al zoveel meer als vorige maand!

Herkenbaar

Soms lees je een tijdschrift waarin een ingekort fragment staat uit een brief van een lezeres. Ditmaal ging het over een vrouw die CVS had en hier veel vrienden door was verloren. Dan zucht ik weer eens diep en denk ik: waarom is er toch zoveel onwetendheid over vermoeidheid, zo weinig begrip? Ook de reguliere geneeskunst is naar mijn mening erg beperkt op dit gebied. Optie 1: bloed prikken, optie 2: psycholoog. Geen wonder dat steeds meer patiënten uitwijken naar de alternatieve geneeswijzen, die nog zoveel meer mogelijke oorzaken onderzoeken, erkennen en ook nog eens kunnen behandelen. Daarnaast neemt een alternatief genezer veel meer tijd voor je en is het probleem pas opgelost als je klachten zijn verdwenen en niet op het moment dat een arts niets kan vinden en aangeeft 'dat-het-dan-wel-psychisch-zal-zijn'. Vorige week kreeg ik onderstaand verhaal toegemaild. Bij deze wil ik de schrijfster bedanken, dat ik haar persoonlijke verhaal op mijn blog mag plaatsen.

Een moeilijk jaar

Ik was moe. Altijd moe. Ik was zo moe dat ik niet eens meer door had dat ik moe was. Moe zijn was mijn normale staat van zijn. Wanneer ik ’s morgens wakker werd dan dacht ik: oh nee, hoe kom ik deze dag weer door. Overdag ging het redelijk maar na 18.00 was de energie op gebruikt. Dan kwam de ‘man met de hamer’. ’s Avonds lag ik vaak om 21.00 uur in bed. Om vervolgens slecht te slapen en weer moe op te staan. Het werd het steeds erger. Als vrouw van 30 jaar en moeder van 2 kleine kinderen is dat heel lastig, je moet steeds maar doorgaan. Je kunt niet tegen je dochter van 4 zeggen; sorry maar mama is vandaag moe, breng jezelf maar naar school. Het gekke is dat  ik het zelf niet echt doorhad. Ik wist wel dat ik minder energie had dan andere mensen van mijn leeftijd maar het was nog wel te doen. Ik dacht, dat hoort erbij. Toen mijn zoontje een maand of 3 was was ik ook vreselijk moe. Ik kan me nog herinneren dat ik kraamvisite had en dat ik zat te huilen op de bank met een baby aan de borst, zo moe was ik. Maar ook in dat geval was het gemakkelijk om te zeggen; dat hoort erbij met een baby, gebroken nachten en borstvoeding. Logisch dat je moe bent. Op een gegeven moment ben ik naar de huisarts gegaan omdat ik al een paar weken opgezette lymfeklieren in mijn hals had. Er werd eerst bloed onderzocht omdat het erop leek dat ik de ziekte van Pfeiffer had. Ik bleek wel antistoffen te hebben maar het virus was niet meer actief. Ik had het waarschijnlijk ergens in de afgelopen 3 maanden gehad. De vermoeidheid kwam dus niet alleen door de gebroken nachten. Ik had in die periode blijkbaar Pfeiffer gehad zonder dat ik het wist. De Pfeiffer was echter niet meer actief en ik zou me wel snel beter gaan voelen. De verwachting was ook dat de lymfeklieren weer zouden slinken. Een paar weken later ben ik weer naar de huisarts gegaan omdat de lymfeklieren nog steeds gezwollen waren, met name 1 klier net boven mijn sleutelbeen. Bovendien bleef ik moe. De huisarts stuurde me direct door naar de internist. Deze stelde voor om een punctie van een van de klieren te nemen. Hierbij wordt met een naald een klein stukje van de klier weggehaald om vervolgens te onderzoeken of er kwaadaardige cellen aanwezig zijn. Dit was gelukkig niet het geval. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Ik kreeg de keuze of ik de volledige klier operatief wilde laten verwijderen zodat deze nader onderzocht kon worden. De kans dat er iets uit zou komen was nihil, zo zei de chirurg. Ik heb daarom besloten om dat niet te laten doen. Ik had net een leuke baan aangeboden gekregen. Ik werkte 2 dagen op kantoor van een horeca uitzendbureau en had het prima naar mijn zin. Ondanks de vermoeidheid kon ik het goed volhouden. Het enige probleem was dat we ook wel eens zelf aanwezig moesten zijn bij grote evenementen zoals de TT in Assen. Dan moesten we om 5 uur ’s morgens vertrekken om vervolgens om 19.00 uur weer thuis te komen. Ik vond dit fantastisch om te doen maar deze dagen waren voor mij slopend. Ik was regelmatig ziek. Na een half jaar werd het contract niet verlengd omdat mijn collega’s niet voldoende op mij konden rekenen, en dat is heel begrijpelijk. Nog een jaar ging voorbij. Ik begon te kwakkelen met mijn gezondheid. De ene griep volgde de andere op en op den duur leek het of de griep helemaal niet meer weg ging. De huisarts schrok ervan dat ik inmiddels anderhalf jaar met gezwollen lymfeklieren rondliep. Ik moest me weer melden bij de internist. Er werd voorgesteld om toch een biopsie te doen en de volledige klier weg te laten halen om te kunnen onderzoeken op eventuele aanwezigheid van kwaadaardige cellen. Er werd op korte termijn een operatie gepland en vol spanning wachtte ik de uitslag af. De angst voor lymfeklierkanker was groot. De klier bleek wel afwijkende cellen te hebben maar deze waren gelukkig niet kwaadaardig. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Maar er bleven steeds nieuwe gezwollen klieren bij komen. Op den duur had ik er minstens 15 in mijn hals, nek en oksels. En ik was inmiddels zo moe dat ik soms niet eens wakker kon blijven. Volgens de huisarts was ik overspannen en liep het me allemaal over de schoenen. Ik moest maar eens naar de psycholoog gaan. Ik had wel een overspannen gevoel maar ik kon niet plaatsten waar het vandaan kwam. Ik had sinds enkele maanden net weer een nieuwe baan, dit keer op een callcenter van een grote bank. Niet echt mijn droombaan maar ik had het wel naar mijn zin en het was erg goed te combineren met mijn gezin. Ik was inmiddels al enkele weken ziek thuis en omdat ik niet kon aangeven op wat voor termijn ik terug kon komen hebben we gezamenlijk besloten dat het het beste was om het dienstverband voorlopig te beëindigen, zodat iemand anders mijn plek kon opvullen. Weer een baan kwijt door die ellendige vermoeidheid. Ik was boos op mezelf en op mijn lichaam. Ik heb, om het advies van de huisarts toch maar op te volgen, een eerstelijns psycholoog in de buurt gebeld maar zij zei dat zij niets voor mij kon betekenen voordat er op medisch gebied uitsluitsel was. Daar schoot ik dus niets mee op. Ik werd gefrustreerd. Ik wist niet wat er met me aan de hand was, alleen dat er iets gigantisch mis was en dat het steeds erger werd.  Op een zondag, eind april 2009, belde mijn man de huisartsenpost omdat hij het niet vertrouwde. Ik sliep zo veel en viel soms zelfs weg. De huisartsenpost kon ons niet helpen omdat het geen spoed was. Hij heeft me toen in de auto gezet en naar de eerste hulp van het ziekenhuis gebracht omdat ik steeds wegviel. Daar is o.a. bloed onderzocht maar er was niets afwijkends. Met een slaappil werd ik weer naar huis gestuurd, ik moest maar eens goed gaan bijslapen. Deze actie heeft er gelukkig wel toe geleid dat er via de internist op korte termijn een scan werd geregeld en een bezoek aan de medisch psycholoog. De internist wilde beide kanten onderzoeken, zowel de lichamelijke klachten als de psychische. Dat was prettig en ook nodig want psychisch ging het ook niet echt lekker. Ik kreeg steeds vaker een depressief gevoel, was bang dat ik iets ernstigs zou hebben en ik liep ertegen aan dat mensen in mijn omgeving mijn klachten niet serieus namen. Dat hoort erbij als moeder, werd er gezegd. Dat heb je als je kleine kinderen hebt. Dat ik zelfs af en toe niet eens het kleine stukje naar school kon lopen om onze dochter te brengen werd over het hoofd gezien. Mijn sociale leven was ook niets meer. Ik ging alle verjaardagen, feestjes en visites uit de weg omdat ik het niet trok. De medisch psycholoog zei meteen tijdens het eerste consult dat ze dacht dat de klachten lichamelijk waren maar dat ik door langdurige oververmoeidheid nu ook psychische klachten kreeg. Dat hoort erbij en is zelfs vrijwel onvermijdelijk. Ik heb veel gehad aan de consulten bij haar omdat ik eindelijk iemand had getroffen die begreep hoe ik me voelde. Ik was niet overspannen en het was fijn dat een professional dat ook concludeerde en bovendien communiceerde aan de internist en huisarts. Het zat in ieder geval niet tussen de oren.

Ik heb in deze moeilijke periode veel steun gehad van mijn man. Hij kon vaak wat later beginnen op zijn werk en was op tijd weer thuis. Hij deed het hele huishouden, de boodschappen, de was; alles. Ik voelde me slechter en slechter en had inmiddels last van benauwdheid, duizeligheid en spierpijn. Er was inmiddels een PET-scan gepland maar dat zou nog een aantal weken duren. Ik wilde niet zolang wachten, ik wilde actie ondernemen en vooral beter worden. Ik ben opgegroeid met alternatieve geneeswijzen en wilde ook het alternatieve pad gaan bewandelen. Ik begon bij een natuurgenezer/iriscopist. Deze zei onmiddellijk dat ik teveel afvalstoffen in mijn lichaam had en dat ik moest ontgiften. Ik kreeg homeopathische middelen mee en moest 2 weken later terugkomen. De situatie was wel iets verbeterd maar niet genoeg. Hij zei dat hij mij zelf niet kon helpen,dat de klachten te erg waren om  homeopathisch op te kunnen lossen. Hij verwees mij door naar een bioresonantietherapeut  omdat deze wellicht de oorzaak van de problemen kon achterhalen. Vanuit mijn omgeving kende ik al mensen die goede ervaringen hadden met bioresonantie.

Met bioresonantie wordt er via geavanceerde apparatuur trillingen in het lichaam gemeten. Alle organen en systemen in het lichaam hebben een eigen trillingsfrequentie. Er wordt onderscheid gemaakt in gezonde trillingen, afwezigheid van trillingen of een verzwakte vorm van trillingen die duiden op ziekte of disbalans in het lichaam. Vlak voor het eerste bezoek aan de bioresonantieterapeut kreeg ik de uitslag van de PET-scan. Er was gelukkig niets gevonden. Dit betekende dat er geen ziekteactiviteit was in de lymfeklieren en zeker geen kanker. Dat was een enorme opluchting. Er kon echter niet worden aangegeven wat de zwelling van de klieren en de vele vage klachten die ik had veroorzaakte. De boosdoener was waarschijnlijk de destijds verwaarloosde ziekte van Pfeiffer waardoor het lymfesysteem overbelast was. Ik moest geduld hebben en me geen zorgen maken. Het zou vanzelf overgaan. Maar daar nam ik geen genoegen mee. Mijn geduld was zo langzamerhand op.

Ik vestigde al mijn hoop op de bioresonantietherapeut. Bij het eerste consult bleek dat er van alles mis was in mijn lichaam. Het belangrijkste was een chemische belasting die werd gevonden met de apparatuur. Ik had inderdaad te veel afvalstoffen in mijn lichaam. Deze afvalstoffen bestonden o.a. uit bestrijdingsmiddelen en chemische stoffen die in cosmetische producten zitten. Normaal gesproken voert je lichaam deze stoffen gewoon af maar omdat mijn lymfesysteem niet goed werkte kon deze het afvoeren van de afvalstoffen niet meer aan. Als dit gebeurt worden de afvalstoffen in het lichaam opgeslagen en daardoor word je ziek. Tot zover zat ze op een lijn met de natuurgenezer en de internist. Gelukkig stuurde ze mij niet naar huis met de mededeling dat het vanzelf over zou gaan. Ze was er van overtuigd dat ze me kon helpen. De eerste stap was het activeren van het lymfesysteem en het afvoeren van de afvalstoffen door middel van bioresonantie therapie. Ik moest ontgiften. Naast de behandeling moest ik heel veel drinken en ik kreeg de tip om chlorella te gaan gebruiken. Dit is een natuurlijk middel wat een bepaalde alg bevat die je lichaam helpt om te ontgiften. Toen dit proces na een paar behandelingen zijn vruchten begon af te werpen werd er verder gekeken. Er moest een oorzaak zijn voor dit probleem. De boosdoener bleek uiteindelijk een glutenallergie te zijn. Dit houdt in dat je allergisch bent voor een bepaald eiwit wat voorkomt in tarwe, haver, gerst, rogge en spelt. Gluten komen voor in heel veel producten, ook in sauzen, soepen en snoep. In eerste instantie geloofde ik niet dat dit de oorzaak van alle ellende was. Ik dacht dat ik dan meer klachten zou hebben gehad. Andere klachten, zoals buikpijn en darmklachten. Een speurtocht op internet leverde echter veel herkenning op van de voorkomende klachten. Ook kwam ik tegen dat bij een langdurig onbehandelde glutenallergie of intolerantie problemen aan het lymfestelsel kunnen ontstaan. Ik besloot het erop te wagen en ben glutenvrije producten gaan gebruiken. Baat het niet, dan schaadt het niet, dacht ik. Geen gewoon brood meer, geen koekjes, geen pasta. Het was niet gemakkelijk en glutenvrije producten zijn behoorlijk prijzig maar het was de moeite waard. Na 2 weken begon ik me fitter te voelen en na 4 weken kwam er een moment dat ik dacht; hee, ik ben niet moe! Dat was een vreemde gewaarwording want ik was al bijna 2,5 jaar moe. Er waren 3 behandelingen nodig om de glutenallergie te genezen. Ik ben in totaal 10 keer bij de bioresonantietherapeut geweest en ik voel me zoveel beter dan het afgelopen jaar. Als ik ’s morgens wakker wordt dan ben ik klaar voor een nieuwe dag. Ik ga niet meer zo vroeg naar bed en als ik een keer erg moe ben dan ben ik met een keer uitslapen weer bij. Inmiddels eet ik weer gewoon brood en ik blijf me goed voelen. De zwellingen in de lymfeklieren zijn weer weggetrokken. Ik vind het ongelooflijk dat er maanden van bezoeken aan huisarts en internist zijn geweest en dat ik uiteindelijk naar huis werd gestuurd met de mededeling dat het vanzelf over zou gaan. En dan te bedenken dat een alternatieve genezer in een aantal behandelingen niet alleen achter de oorzaak komt van alle ellende komt maar deze bovendien kan oplossen. Het zou fijn zijn als de reguliere en de alternatieve geneeswijzen meer gaan samenwerken. Er zijn zoveel mensen met vage klachten die hierbij gebaat zouden zijn. Ik hoop dat mijn verhaal ertoe kan bijdragen dat mensen verder gaan kijken dan de reguliere geneeswijzen. Er is zoveel mogelijk in de wereld van de alternatieve geneeswijzen. Er wordt altijd geroepen dat er veel kwakzalvers zijn maar datzelfde geldt voor de reguliere geneeswijzen. Er zijn ook genoeg huisartsen die de plank volledig misslaan en mensen onnodig lang met klachten laten rondlopen. Als je in je omgeving informeert en kijkt of een alternatief arts aangesloten is bij een beroepsvereniging dan is de kans klein dat je bij een ‘kwakzalver’ terecht komt. Ik heb in het afgelopen jaar veel geleerd over gezond en bewust leven door me te verdiepen in alternatieve manieren om beter te worden. Ik eet gezonder, beweeg meer en geniet bewuster. Elke dag opnieuw.

Update oktober 2011

Met verwondering bezie ik de veranderingen in mijzelf en mijn levensstijl. Het gaat langzaam maar gestaag en af en toe moet ik er even bij stilstaan hoe goed het eigenlijk gaat. Soms blader ik terug in mijn schrijfboekje naar een half jaar geleden om me weer te realiseren hoe snel mijn leven totaal veranderd is.

Wat was ook alweer de behandeling:
- Melatoninetraject tegen de slaapstoornis DSPS, elke avond om 20:00 2,5mg
- Kuur obv de Chinese geneeskundige om schimmels te vernietigen en de goede darmbacteriën weer op te bouwen.

Begin juli ben ik begonnen met het melatoninetraject. Zoals voorspeld, merkte ik de eerste week weinig, de tweede week was ik euforisch over hoe goed ik me voelde en vervolgens zakte het euforische gevoel en de slaap-waak-tijden weer wat in.

Gek genoeg begon ik met de kuur van de Chinees Geneeskundige en merkte ik dat er opnieuw stabiliteit in mijn slaapritme kwam. Elke avond word ik om een uur of 23:00 echt slaperig en 's ochtends word ik uit mezelf om 8:30 wakker. Niet zo bijzonder zul je misschien denken, maar voor mij een wereld van verschil. Hieronder zie je een grafiek van hoe de melatonine-aanmaak normaliter verloopt.

Bron grafiek: www.melatonine.nl

Uit onderzoek bleek dat het melatonineniveau bij mij pas begint te stijgen om 00:30. Dit is dus 4,5 uur! later dan gebruikelijk. Je kunt je voorstellen dat het aannemelijk is dat mijn melatonineniveau dan ook pas 4,5 uur later is afgebouwd. Dus niet om 7 à 8 uur 's ochtends, maar pas om 11:30/12:30. Wat is de consequentie hiervan? Heel simpel, ik werd pas tegen 2:00 's nachts slaperig en werd pas rond 11:00/12:00 wakker. Nu had ik een baan waar ik op werkdagen van 13:30-18:30 werkte. Dat ging dus redelijk goed, zolang ik me aan mijn eigen biologische waakslaapritme hield. Nadeel: De ochtend is weg, die versliep ik. Ik kwam vaak 19:00 thuis, boodschappen doen, koken en 's avonds was ik toch vaak moe, mede door de CVS, dus dan kijk je wat tv. Door de week sociale afspraken maken was lastig. Ook was het erg moeilijk als ik eens een vergadering of afspraak had vroeg in de ochtend. Dit hield in dat ik 3 wekkers moest zetten, elk in een andere hoek van de slaapkamer, zodat ik op moest staan om hem uit te zetten. Dan was ik ogenschijnlijk wakker, maar mijn melatonineniveau was natuurlijk nog veel te hoog, dus dan zat ik in -zoals ze dat op wikipedia heel toepasselijk noemen- een jetleg, tot het middaguur.

Tot deze zomer was dit mijn realiteit. Nu ervaar ik voor het eerst in járen hoe het is om 's avonds moe te worden, waarom mensen vrijwillig rond een uur of 22:00 gaan slapen. Nog even dat tijdsverschil in mijn melatoninespiegel in acht genomen, dat was voor mij biologisch hetzelfde dan dat ik om 17:30 zou gaan slapen. In jouw ogen zou dat waanzin zijn. Maar mijn melatoninespiegel was dus om 22:00 net zo hoog als voor een ander 17:30, met andere woorden, nog lang niet moe! Nu word ik om 8:30 wakker zonder wekker en ben dan ook echt uitgerust. Er is een einde gekomen aan drie wekkers zetten en die half-slapend uitslaan, als slaapwandelend weer in bed kruipen en weer in slaap vallen, me verslapen en mezelf vervolgens door de ochtend slepen totdat mijn melatonine weer afgenomen was. Althans dat weet ik nu dan. Voorheen noemde ik dat: ik ben dus geen ochtendmens. In deze maatschappij is het normaal dat je rond een uur of 9:00 op je werk kunt zijn. 9:00 op het werk zijn, was voor mij hetzelfde als voor jou 4:30 op het werk zijn. Iets wat enkele keren per jaar nog wel zou lukken, net zoals mensen prima een keer midden in de nacht op kunnen staan om een vakantievlucht te halen. Maar als het vaker moet, dan raakt je systeem toch behoorlijk ontregeld. Met andere woorden: mijn slaapwaak-ritme komt nu overeen met de rest van Nederland. Voor mij een wonder, waar ik dagelijks van geniet. Als ik het gevoel heb dat ik vreselijk aan het opblijven ben, kijk ik op de klok en blijkt het 23:30 te zijn, ipv de gebruikelijke 2:00. Dat ik 's ochtends echt niet op kon staan, merkte ik pas nu ik vanuit de burn-out vrijwilligerswerk wilde gaan doen. Prima, kom maar van 8:30-12:30. Wow, deze tijden ken ik niet. Nou dat zal even wennen zijn. In de praktijk bleek het voor mij niet haalbaar.

Maar er veranderen nog veel voor mij wonderlijke dingen:

*Mijn uitstraling verandert.

*Mijn huid verandert.

*Mijn interesses veranderen.

*Mijn emoties veranderen.

*Mijn toekomstbeeld verandert.

Dat mijn uitstraling verandert is niet zo vreemd. Een vriendin die mij al jaren kent en die ik een aantal keren per jaar zie, viel het ook op. Je bent zo veranderd, ik zie weer een stuk van de oude jij. Ze zocht naar woorden, maar zei uiteindelijk: je hebt je pad gevonden. Dat klopt denk ik wel. Jarenlang -minstens 10 jaar- ben ik aan het zoeken geweest, waarom ben ik moe, waarom sta ik niet midden in het leven, maar sta ik aan de zijlijn, waarom heb ik geen puf of behoefte aan dingen die anderen als leuk ervaren: feestjes, festivals, verjaardagen. Ik dacht dat het kwam door HSP: hoge prikkelgevoeligheid. En laten we eerlijk zijn, als je niet altijd mee kunt komen met de eisen die de maatschappij aan je stelt, dan heb je toch het gevoel dat je faalt. Dan komt daarnaast nog het onbegrip van je omgeving, wat ook niet veel doet voor je zelfvertrouwen. Als je dan opeens iemand voor je hebt die al je klachten die je vanaf je geboorte hebt gehad met elkaar in verband brengt, ze weet te duiden, begrip heeft en aangeeft dat het klopt dat het heel pittig voor je is geweest en dat er wat aan te doen is, dan gaat er een wereld voor je open! Dan denk je: Zie je wel wereld, ik ben niet gek! Ik ben geen aansteller! Ik ga hier uit komen! Dat geeft enorm veel kracht en zelfvertrouwen, helemaal als je begint te ervaren dat de behandeling nu ook echt een verschil maakt. Je hoeft niet meer verder te zoeken. Hèhè! (Oke, dan komt ook nog een fase dat alle woede loskomt jegens alle bedrijfsartsen die je klachten nooit serieus hebben genomen, 'vrienden' die zeiden dat je door moest zetten, maar dat bewaar ik voor een ander blog). Ook bij het UWV was het een verademing om de onderzoeksresultaten van de slaappoli voor te leggen. Dat ik zo moe ben hè, dat heeft een hele goede reden, kijk maar... CVS wordt namelijk nog steeds niet helemaal serieus genomen. Moeheid is subjectief en als je moe bent, kun je op een stoel zitten. Als je op een stoel kunt zitten kun je werken en ook best 40 uur in de week.

Mijn huid verandert.

Opeens lijkt mijn huid matter, zachter, schoner en minder gespannen, volgens de verpleegkunde van de slaappoli komt dit omdat je in je slaap ontgift. Dus als je kwalitatief beter slaapt, ontgift je beter.

Mijn interesses veranderen.

Tot mijn eigen grote verbazing vind ik tv kijken opeens heel saai! Als je uitgeput bent is het heerlijk op de bank te liggen en je je door de tv mee te laten nemen naar een andere wereld. Blijkbaar is er een einde gekomen aan 'bij gebrek aan beter'. Ik heb energie voor beter. Ik zet een muziekje op, een breiwerk, ga de afwas doen of een blog schrijven.

Mijn emoties veranderen.

Ik ben vrolijker. Als er iets misgaat, kan ik daar nu hartelijk om lachen, in plaats van erover in de put te zitten. Negatieve emoties blijven minder hangen en ik reageer veel adequater. Je kent dat vast wel, iemand beschuldigt je ten onrechte, maar je bent zo verbaasd dat het je overkomt en dat je de volgende dag nog wrokkig loopt te ijsberen: ik had dit en dat moeten zeggen, ja dat had ik moeten doen!! Ik merk dat ik nu alerter en meer aanwezig ben, ik reageer direct. Voor mijn omgeving is het waarschijnlijk even wennen. Die krijgen meteen lik op stuk. Mijn eigen gemoed is echter een stuk opgeruimder.

Mijn toekomstbeeld verandert.

Ik ben er nog lang niet dat realiseer ik me heel goed. Maar het gaat wel degelijk de goede kant op. Waar ik voorheen mijn beperkingen geaccepteerd had, beginnen de grenzen van mijn toekomstbeeld te rekken. Misschien dat ik in de toekomst wel fulltime kan werken, hoef ik minder te tobben over de financiën, kan ik wellicht wel op vakantie. Heb ik naast mijn werk ook nog energie om leuke dingen te ondernemen.

Onlangs kwam ik op internet een gelukstest tegen. Veel van de vragen kon ik nu positiever beantwoorden dan dat ik een half jaar geleden zou hebben gedaan. Dus vermoeidheid doet heel veel met een mens, op veel meer vlakken dan men in eerste instantie zou denken.

Let op: Melatonine is zonder recept verkrijgbaar, maar voor sommige mensen geldt er een contra-indicatie. Kijkt u voor meer informatie op www.melatonine.nl  Helemaal onderaan vindt u de contra-indicaties!